Wstęp
Każdy uczeń inaczej współżyje ze szkołą, inaczej konkretyzuje ją w swej wyobraźni, inaczej rozumie ją - zależnie od swego temperamentu, od zasobu zdobytej wiedzy, od sposobu przeżywania swego pobytu w szkole. Sposób wyobrażania sobie szkoły oraz pojmowania jej funkcji zazwyczaj kształtuje się przygodnie, urywkowo na tle fragmentu budynku szkolnego, w ramach jednej izby lekcyjnej, w zakresie zajęć, które najgłębiej utkwiły w pamięci. Wychowawca troszczący się o rozwój osobowości swych uczniów świadomie pomaga im w dopracowaniu się właściwego obrazu szkoły, w zrozumieniu jej zadań, w umiłowaniu jej. Ze splotu przeżyć wydobywa i ukazuje swoistą istotę szkoły, jej życie, jej wartości estetyczne, tak jak nauczyciel fizyki ukazuje i uczy rozumieć zjawiska fizyczne, jak biolog - dostrzegać zjawiska biologiczne. Okazją do kształtowania postawy istotnie wrażliwej na piękno są ćwiczenia w mówieniu i wychowanie estetyczne na lekcjach języka ojczystego. Do tego celu doskonale nadają się lekcje zajęć technicznych, modelowania w różnych materiałach, lekcje wychowania plastycznego specjalnie nastawione na naukę sztuki patrzenia.